Co może spowodować grzybicę pochwy?

Grzybica pochwy jest przypadłością, której prawdopodobieństwo pojawienia się chociażby raz w przeciągu całego życia, opisywane jest na prawie 100 procent. Największe ryzyko dotyczy kobiet będących w wieku rozrodczym. Infekcje o charakterze grzybiczym są przyczyną niemalże połowy spośród stanów zapalnych w pochwie. 

Symptomy infekcji grzybiczej w pochwie

Pacjentki, które zgłaszają się do lekarza z takiego rodzaju infekcjami, mają dosyć charakterystyczne symptomy. Najważniejszą przypadłością będzie uporczywy świąd. Następny swoisty symptom to serowate i białe upławy mające odznaczający się zapach. W wypadku, kiedy dana pacjentka jest akurat w ciąży, upławy występują na ogół w dużych ilościach, zaś poza ciążą mogą w ogóle nie występować.

Innymi objawami są:

  • pęknięcia w obrębie nabłonka,
  • dolegliwości bólowe w czasie stosunków seksualnych,
  • zaburzenia w zakresie oddawania moczu,
  • zaczerwienienie i obrzęk sromu.

Co sprzyja rozwijaniu się grzybicy pochwy?

Za większą część przypadków pojawienia się grzybiczych infekcji w pochwie, odpowiedzialny jest grzyb zaliczany do rodziny drożdżaków – candidia albicans. Chociaż w wybranych źródłach można przeczytać, iż sama jego obecność w mikroflorze bakteryjnej pochwy jest wystarczającym uzasadnieniem do zastosowania procesu leczniczego, grzyb ten może występować nawet u 30 procent kobiet, nierzadko nie powodując żadnych symptomów.

Czynniki, które sprzyjają rozwojowi grzybiczych stanów zapalnych w pochwie, to:

  • antybiotykoterapia,
  • terapia za pomocą glukortykosteroidów,
  • ciąża,
  • występowanie, takich schorzeń metabolicznych, jak chociażby cukrzyca,
  • stosowanie doustnej antykoncepcji hormonalnej,
  • niewłaściwa higiena,
  • immunosupresja – warto podkreślić, iż dotyczy ona nie tylko ogólnoustrojowej odporności, ale także miejscowej odporności – zaburzonej po poddaniu się irygacji, czy też po urazach pochwy,
  • zbytnia aktywność seksualna – kontakty z zarażonymi mężczyznami w 80 procentach kończą się przenoszeniem patogenu na kobietę. Poza tym w czasie stosunków seksualnych, występują mikrourazy w pochwie, które mogą w sposób miejscowy upośledzić jej naturalną odporność.

Jakie mechanizmy chronią nas przed rozwijaniem się grzybicy w pochwie?

Jak już zostało to wcześniej wspomniane, Candida albicans może być elementem flory bakteryjnej pochwy. Co sprawia zatem, iż w niektórych wypadkach dojdzie do oddziaływania chorobotwórczego i występowania symptomów, a winnych zaś nie?

Najważniejszymi mechanizmami obronnymi pochwy kobiecej jest:

  • nieustanne ewakuowanie się wydzieliny z pochwy,
  • ciągłe złuszczanie się nabłonka w pochwie,
  • tak zwana kolonizacyjna odporność – w pochwie bytuje wiele organizmów, które dzięki swojej obecności chronią przed rozwojem organizmów patogennych,
  • zbyt niskie pH w pochwie.

Proces leczenia grzybicy pochwy

W przypadku leczenia niepowikłanych grzybiczych infekcji pochwy, stosowane jest zwykle miejscowe leczenie za pomocą nystatyny albo imidazolu. W wypadku ciągle powracającej grzybicy w obrębie pochwy, wskazane będzie przeprowadzenie mikrobiologicznych badań. Będzie to mieć za zadanie poddanie sprawdzeniu, czy nie ma się do czynienia z innym patogenem, aniżeli Candida albicans – w takim wypadku trzeba bowiem wprowadzić modyfikacje w leczeniu. Nawracające grzybicze zakażenia w pochwie leczone są za pomocą preparatów do miejscowych, a później zlecane jest doustne leczenie flukonazolem.

Chociaż w rzadkich wypadkach zakażenie można przekazywać seksualnym partnerom, na ogół do tego nie dojdzie, zaś leczenie drugiej osoby nie będzie konieczne.

Warto podkreślić, iż powracające grzybicze zapalenia pochwy mogą stanowić jeden spośród pierwszych symptomów nieodpowiedniej glikemii, a nawet i cukrzycy. Lekarz, któremu uda się zauważyć tego typu prawidłowość, winien jak najszybciej skierować kobietę na właściwe laboratoryjne badania.

W wypadku pojawienia się choćby niewielkich niepokojących nas symptomów, trzeba szybko wybrać się na konsultację z lekarzem. Liczba dostępnych bez recepty środków jest dosyć ograniczona, zaś samodzielnie wybierane leczenie może nie być skuteczne.